Dyrekcja Teatru im. Cypriana Kamila Norwida w Jeleniej Górze zaprasza na 53. Jeleniogórskie Spotkania Teatralne w dniach 2 – 8 października 2026 r.

Przedstawienia tworzące program tegorocznych JST pokazują, że polski teatr pozostaje sztuką żywą i ciekawą świata – wciąż szuka nowych języków, tematów i form, potrafi bawić i skłaniać do refleksji, ale przede wszystkim – chce wchodzić w szczery dialog ze współczesnością. Przygląda się rodzinie i społeczeństwu, ciału i przemijaniu, naszej najnowszej historii i temu, jak wpływa ona na życie pojedynczych ludzi.

W programie znalazły się warte wysłuchania, choć nie zawsze łatwe historie rodzinne. „Tęsknię za domem” w reżyserii Radosława B. Maciąga, obsypane nagrodami przedstawienie z radomskiego Teatru Powszechnego, to wnikliwy, wielopokoleniowy portret robotniczej rodziny, na której nieusuwalne piętno odcisnęła transformacja ustrojowa. „Mireczek” Aleksandry Zbroi w reżyserii Krzysztofa Popiołka z olsztyńskiego Teatru im. Stefana Jaracza opowiada o chorobie alkoholowej i doświadczeniu dorastania w rodzinie nią dotkniętej. Z kolei „Mój syn chodzi, tylko trochę wolniej” w reżyserii Iwony Kempy z warszawskiego Teatru Ateneum to gorzka komedia o rodzinie skupionej wokół poruszającego się na wózku młodego mężczyzny – opowieść o bliskości, trosce, zależności i trudnej sztuce bycia razem.

O ciele, dyscyplinie i wolności opowiada jeden z najgłośniejszych spektakli polskiego teatru tańca ostatnich lat – „Kocham balet” Ramony Nagabczyńskiej z Komuny Warszawa. To rozliczenie z terrorem, któremu poddawani są adepci szkół baletowych, a zarazem zapis fascynacji zniewalającym pięknem tej sztuki i harmonią tańczącego ciała. Natomiast bohaterka „Małej empirii”, monodramu Eweliny Żak w reżyserii Anny Ilczuk z warszawskiego Teatru Studio, z czułością i humorem przygląda się własnemu procesowi starzenia. Śledzi zmiany w sobie i wokół siebie, pyta o kryzys wieku średniego i – jeszcze nie stara, ale już nie młoda – zastanawia się, co znaczy życie „w międzyczasie”.

Nie zabraknie też czystej teatralnej frajdy – „Paprykarz szczeciński” Michała Kmiecika w reżyserii Marcina Libera ze szczecińskiego Teatru Współczesnego to odjechana muzyczna podróż przez umysł pewnego pisarza, który utknął w połowie opowiadanej historii… Musicalowe songi, niczym nieograniczona wyobraźnia twórców i brawurowe aktorstwo!

Program festiwalu uzupełnią ponadto pokaz i spotkanie z twórcami „Rudej” w reżyserii Wawrzyńca Kostrzewskiego, czyli spektaklu Teatru Telewizji opowiadającego historię jeleniogórskiej malarki Małgorzaty Sarzyńskiej, a także czytanie performatywne tekstu Martyny Wawrzyniak „Chciałaś hrabiego, to teraz rób na niego”, zapowiadające przyszłoroczną premierę Teatru im. Cypriana Kamila Norwida.

Tegoroczne JST to teatr ciekawski i niepokorny, który chętnie szuka dziury w całym – a kiedy już ją znajdzie, odważnie przechodzi na drugą stronę, żeby odsłonić ukryte na co dzień wymiary rzeczywistości. Zapraszamy!

 

Harmonogram 53. Jeleniogórskie Spotkania Teatralne

2 – 8 października 2026 r.

 

2 października (piątek)

godz. 19:00 – UROCZYSTA INAUGURACJA 53. JELENIOGÓRSKICH SPOTKAŃ TEATRALNYCH

 

godz. 19:15 – „TĘSKNIĘ ZA DOMEM” – Duża Scena

Teatr Powszechny im. Jana Kochanowskiego w Radomiu

 

Autor: Radosław B. Maciąg

Koncepcja i reżyseria: Radosław B. Maciąg

Scenografia, światło, kostiumy: Dominika Nikiel

Ruch sceniczny: Karolina Rentflejsz

Opracowanie muzyczne: Tomasz Kucharczyk
Wokal: Natalia Samojlik

Inspicjentka: Magdalena Boduła

 

Występują: Izabela Brejtkop, Iwona Pieniążek, Natalia Samojlik, Piotr Kondrat, Filip Łannik, Mateusz Paluch.

 

“Tęsknię za domem” to opowieść o trudnych powrotach do domu, o problemach dojrzewających w cieniu nieobecności, o ucieczce, odpowiedzialności i cenie osobistego sukcesu. To wnikliwa i pełna czułości refleksja o rodzinie, dotkniętej skutkami transformacji ustrojowej. Radosław B. Maciąg, autor i reżyser wywodzący się z podradomskich Pionek, na podstawie własnych doświadczeń kreśli wielopokoleniowy obraz mieszkańców post-robotniczego miasta, próbujących odnaleźć się w nowej rzeczywistości.

Czas trwania: 130 minut (1 przerwa)

 

3 października (sobota)

godz. 19:00 – „KOCHAM BALET” – Duża Scena

Teatr Komuna Warszawa

 

Choreografia: Ramona Nagabczyńska
Dramaturgia: Agata Siniarska
Scenografia i kostiumy: Dominika Olszowy
Współpraca kostiumowa: Joanna Kotowicz
Muzyka: Daniel Szwed
Reżyseria światła: Piotr Pieczyński

 

Występują: Aleksandra Borys, Karolina Kraczkowska, Ramona Nagabczyńska, Iza Szostak.

 

Stwierdzenie „kocham balet” jest wręcz anegdotyczne w środowisku tancerzy. Takie zdanie często pada z ust uczniów szkoły baletowej, kiedy zostaną zapytani o to, dlaczego zdecydowali się na edukację baletową, a czują na sobie opresyjne spojrzenie nauczycielki od baletu.

Cztery tancerki i niezależne artystki tańca, które ukończyły szkołę baletową, lecz porzuciły balet na rzecz innych form tanecznych, przyglądają się baletowi na nowo. Zauważają, co je dalej przyciąga w tej dyscyplinie, co je odrzuca, jakie widzą ślady swojej edukacji baletowej w obecnym ciele i życiu. Po 20 latach od zakończenia przygody z baletem Aleksandra Borys, Karolina Kraczkowska, Ramona Nagabczyńska i Iza Szostak osiągają krytyczny dystans potrzebny do tego, żeby dostrzec „tekst” baletu. A jak się okazuje „tekst” ten jest bardzo bogaty. Zarówno wyrażane explicite libretta baletowe, jak i ukryte za kulisami narracje można bez końca analizować jako machiny ideologiczne.

WAŻNE: W SPEKTAKLU UŻYWANE SĄ DYMY, GŁOŚNA MUZYKA, STROBOSKOP.

Czas trwania: 60 minut

 

4 października (niedziela)

godz. 19:00 – „MIRECZEK” – Duża Scena

Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie

 

Adaptacja, reżyseria, opracowanie muzyczne: Krzysztof Popiołek
Scenografia: Anna Wołoszczuk
Kostiumy: Piotr Popiołek
Koordynator scenograficzny: Krzysztof Pierzyna
Asystent reżysera: Grzegorz Gromek
Inspicjentka/suflerka: Grażyna Czarkowska
Realizacja świateł: Tomasz Świątek
Realizacja dźwięku, obsługa projekcji: Szymon Stadniczenko

Występują: Grzegorz Gromek, Agata Zielińska, Joanna Fertacz (głos z offu), Halszka Gromek (gościnnie, głos z offu).

Spektakl jest adaptacją reportażu „Mireczek. Patoopowieść o moim ojcu” Aleksandry Zbroi.

 

Czy to polski normal, patrzeć, jak rodzic się upija, tłucze łapskiem w ścianę, szarpie, krzyczy, wyzywa? Chowamy się po kątach i milczymy. DDA to zmowa milczenia. Dlaczego wolimy być anonimowi? Dlaczego publiczne gadanie o dzieciństwie to „wywlekanie”? Bo nikt inny nas nie zrozumie? Bo kogoś urazimy? Ta historia nie jest wyjątkowa – nosi ją w sobie wiele osób.

Na czym polega choroba alkoholowa? Kiedy bliska osoba staje się kimś obcym? Jak trafia się na margines społeczeństwa? Czy można urodzić się złym? Ratować własnego ojca, czy przede wszystkim siebie? Mówiąc o syndromie DDA, opowiadając historię z perspektywy ofiary, a nie sprawcy, nie sposób nie wspomnieć jeszcze: o syndromie ratownika, etapach uzależnienia od alkoholu, zmaganiu z traumą, końcu relacji i żalu po stracie.

WAŻNE: W SPEKTAKLU UŻYWANY JEST WULGARNY JĘZYK, TEMATYKA PRZEMOCY W RODZINIE, ŚWIATŁA STROBOSKOPOWE.

Czas trwania: 100 min

 

5 października (poniedziałek)

godz. 18:00 – „CHCIAŁAŚ HRABIEGO, TO TERAZ RÓB NA NIEGO”

czytanie performatywne tekstu Martyny Wawrzyniak

 

Autor: Martyna Wawrzyniak

Reżyseria: Karolina Kowalczyk

 

Występują: Iwona Lach, Małgorzata Osiej, Anna Ludwicka – Mania, Jakub Głukowski, Jacek Grondowy.

 

Tragikomedia klasowa o starszej kobiecie wyrzucanej z domu, jej wnuczce próbującej zgłębić rodzinną historię oraz o pewnym arystokracie, który chce odzyskać dawne włościa. Z właściwymi sobie ostrością języka, humorem i precyzją społecznych diagnoz, Martyna Wawrzyniak opowiada polską ludową historię tak, jak nie robił tego jeszcze nikt, ze swadą balansując pomiędzy radykalną estetyką Quentina Tarantino a społeczną wrażliwością Joanny Kuciel-Frydryszak. „Chciałaś hrabiego to teraz rób na niego” to wybuchowa, drapieżna historia rodzinna o przechodzącym z pokolenia na pokolenie sekrecie, o klasowej niesprawiedliwości i o ważnej szansie na opowiedzenie własnej historii.

 

godz. 20:00 – „RUDA” – Scena Studyjna

 

Reżyseria: Wawrzyniec Kostrzewski

Muzyka: Piotr Łabonarski

Zdjęcia: Wojciech Suleżycki

Scenografia: Ewa Gdowiok

Montaż: Jakub Motylewski

 

Występują: Olga Sarzyńska, Maria Maj, Piotr Adamczyk, Agata Kulesza, Wojciech Brzeziński, Adam Ferency, Michał Czernecki, Maciej Bisiorek, Agnieszka Podsiadlik, Rafał Cieluch

 

„Ruda” to spektakl Teatru Telewizji oparty na biografii jeleniogórskiej malarki Małgorzaty Sarzyńskiej. W rolę artystki wcieliła się jej córka, aktorka Olga Sarzyńska.

Małgorzata Sarzyńska była chemiczką z wykształcenia i malarką z powołania. Jej matka, pochłonięta pracą i codzienną walką o utrzymanie, nie miała dla córki czasu, przez co dzieciństwo Małgosi upływało w samotności. Spędzając długie godziny w domu, dziewczynka wpatrywała się w swoje odbicie w lustrze tak długo, aż – jak sama wspominała – twarz „stawała się obrazem”.

Choć przejawiała również talent aktorski, to właśnie malarstwo sprawiło, że – jak mówiła – „urodziła się na nowo”. Każdego dnia prowadziła wewnętrzną walkę między prozą życia a nieodpartą potrzebą tworzenia, między rolą żony i matki a pełną pasji, niespokojną dziewczynką, którą w sobie nosiła.

Historię Małgorzaty Sarzyńskiej poznajemy poprzez relacje z najważniejszymi osobami w jej życiu – matką, mężem, dziećmi oraz mężczyznami, którzy pojawiali się na jej drodze. W uniwersalnym wymiarze jest to opowieść o ludziach, którym w życiu zabrakło odrobiny szczęścia, a jednocześnie o sile sztuki i potrzebie odnalezienia własnego głosu.

Po projekcji odbędzie się spotkanie z Olgą Sarzyńską oraz reżyserem spektaklu, Wawrzyńcem Kostrzewskim.

Czas trwania: 100 min

 

6 października (wtorek)

godz. 19:00 – „PAPRYKARZ SZCZECIŃSKI” – Duża Scena

Teatr Współczesny w Szczecinie

 

Reżyseria: Marcin Liber

Tekst i piosenki: Michał Kmiecik

Scenografia, kostiumy i światło: Mirek Kaczmarek

Choreografia: HASHIMOTOWIKSA

Muzyka: Marcin Macuk

Przygotowanie wokalne: Sandra Klara Januszewska

Asystent reżysera: Wojciech Sandach

 

Występują: Julia Gadzina, Maria Dąbrowska, Magdalena Wrani-Stachowska, Maria Wójtowicz, Konrad Beta, Adam Kuzycz-Berezowski, Arkadiusz Buszko, Kacper Kujawa, Maciej Litkowski, Wojciech Sandach, Konrad Pawicki.

 

Ktoś dzwoni.

Ktoś nie odbiera.

Ktoś ma urodziny.

Ktoś chodzi do lekarza.

Ktoś jest lekarzem.

Ktoś jest chory.

Ktoś ma termin.

Ktoś się rodzi.

Ktoś jest po terminie.

Ktoś umiera.

Ktoś został porwany przez kosmitów.

Ktoś uderzył się w głowę i przyśniło mu się, że jest człowiekiem.

 

„Paprykarz szczeciński” to komedia o życiu i śmierci, i o tym, co mamy w środku, pod aluminiowym wieczkiem.

 

WAŻNE: W SPEKTAKLU ODPALANY JEST PAPIEROS. UŻYWANY JEST WULGARNY JĘZYK. POJAWIA SIĘ GŁOŚNA MUZYKA, MIGAJĄCE ŚWIATŁA I INTENSYWNE EFEKTY ŚWIETLNE I DYM.

 

Czas trwania: 100 min

 

7 października (środa)

godz. 19:00 – „MAŁA EMPIRIA” – Duża Scena

Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicz w Warszawie

 

Autorka tekstu: Katarzyna Sobczuk

Adaptacja i reżyseria: Anna Ilczuk

Muzyka: Maciej Zakrzewski

Kontrabas (na żywo): Radosław Łukaszewicz

Scenografia i kostiumy: Mateusz Stępniak

Konsultacja choreograficzna: Wojciech Grudziński

Światło i video: Artur Sienicki

Kierowniczka produkcji: Ewa Grzebyk

Inspicjentka: Zuzanna Prusińska

 

Występuje: Ewelina Żak

 

Monodram Eweliny Żak na podstawie eseju Katarzyny Sobczuk pod tym samym tytułem. Spektakl o wzruszeniach, które przychodzą niespodziewanie.

„Rozmarudzenie pomieszane z troską o siebie, traktowanie siebie z nową ostrożnością i powagą uznałam za pierwszy objaw starości” – pisze Katarzyna Sobczuk, z czułością i ironią tropiąc symptomy powolnej zmiany. Przygląda się wiekowi średniemu i jego paradoksom: byciu dzieckiem starzejących się rodziców i jednocześnie coraz starszym rodzicem własnego dziecka.

Nie jest to jednak teatr psychologiczny ani realistyczna wiwisekcja dojrzałości. To raczej intymny rejestr małych, codziennych epifanii – uważny, poetycki zapis „życia w międzyczasie”.

„Nic jeszcze nie wiem o prawdziwej starości, ale mam o niej pewne wyobrażenie. Wczoraj zjadłam zupę, opłukałam talerz i położyłam na niego drugie (krokieta). Wtedy poczułam, że mogę jednak coś napisać – coś już wiem.”

„Mała empiria” to teatr delikatności, uważności i refleksji – monodram, który mówi o tym, co często umyka, ale kształtuje nas głębiej niż wielkie wydarzenia.

WAŻNE: W SPEKTAKLU UŻYWANY JEST WULGARNY JĘZYK, INTERAKCJA Z PUBLICZNOŚCIĄ, WIEK 14+

 

Czas trwania: 70 min

 

8 października (czwartek)

godz. 19:00 – „MÓJ SYN CHODZI, TYLKO TROCHĘ WOLNIEJ” – Duża Scena

Teatr Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie

 

Autor tekstu: Ivor Martinić

Tłumaczenie: Gabriela Abrasowicz

Reżyseria i opracowanie muzyczne: Iwona Kempa

Scenografia, kostiumy i projekcje: Joanna Zemanek

Asystentka reżysera: Paulina Staniaszek

Suflerka: Joanna Trzcińska / Anna Żelazowska

Inspicjent: Wojciech Gratkowski / Agnieszka Hornowska / Jerzy Kacperski

 

Występują: Agata Kulesza, Paweł Gasztold-Wierzbicki, Przemysław Bluszcz, Paulina Gałązka/Julia Konarska, Maria Ciunelis, Janusz Łagodziński, Magdalena Schejbal, Adam Cywka, Karolina Charkiewicz, Jan Wieteska/Krystian Pesta.

 

Tę sztukę jej autor nazywa tragikomedią. Co znaczy, że jedni zapłaczą nad losem bohaterów, inni może chwilami się zaśmieją. To historia trzypokoleniowej rodziny, którą poznajemy przy okazji urodzin 25-letniego Franka, który nie może chodzić. Problem w tym, że wszyscy na swój sposób są okaleczeni, tyle że na duszy. Szukają wokół siebie szczęścia i miłości, ale jest jak jest. „Nie jestem z tobą, żeby być szczęśliwą, tylko żebym łatwiej radziła sobie ze swoim nieszczęściem” – mówi główna bohaterka do męża. Zaś ojca pyta: „Czy żałujesz, że masz rodzinę”? Czasem trudno im ze sobą wytrzymać, ale przecież trzymają się razem. Jednym słowem rodzina jak wiele wokół nas i może jak nasza własna. Tyle że jak to bywa w teatrze: potrafi bardziej wzruszać.

 

Czas trwania: 95 min

 

Wydarzenie zostało dofinansowane z budżetu Miasta Jelenia Góra
oraz objęte Honorowym Patronatem Prezydenta Miasta Jeleniej Góry Jerzego Łużniaka

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury